حضرت خدیجه(س) بانویی ثروتمند و صاحب تجارت در مکه بود؛ او بانویی از خاندان شناخته‌شده قریش بود که در گزارش‌های مستند با پاکدامنی، کیاست، دانش و جایگاه اجتماعی ممتاز شناخته می‌شود؛ بانویی که لقب‌هایی چون «طاهره» و «مبارکه» و «بزرگ زنان» برایش نقل شده است.

اما شاید مهم‌ترین بخش زندگی خدیجه(س)، جایی باشد که ثروت و موقعیت اجتماعی در برابر شخصیت و فضیلت انسانی رنگ باخت. در گزارش‌های مربوط به ازدواج او با پیامبر اکرم (ص) امانت‌داری، صداقت و خوش‌خلقی حضرت محمد امین(ص) برجسته است؛ گویی انتخاب خدیجه(س) بیش از آنکه انتخاب یک موقعیت اجتماعی باشد، انتخاب یک شخصیت بود.

ازدواج در مکه، آغاز یک همراهی تاریخی شد. پیامبر(ص) هنگام ازدواج 25 سال داشت و سن حضرت خدیجه(س) در منابع تاریخی محل اختلاف است. این زندگی مشترک تا زمان وفات خدیجه(س) ادامه یافت و پیامبر(ص) در این مدت همسر دیگری اختیار نکرد.

ثمره این پیوند در گزارش مشهور، شش فرزند بود؛ دو پسر و چهار دختر که در میان آنان حضرت فاطمه زهرا(س) جایگاهی ویژه دارد.

اما نقش حضرت خدیجه(س) به خانه و خانواده محدود نبود. با آغاز بعثت، او در کنار امام علی(ع) از نخستین ایمان‌آورندگان و تصدیق‌کنندگان پیامبر(ص) بود و در سخت‌ترین روزهای آغاز دعوت، هم از نظر عاطفی و خانوادگی و هم از نظر مالی و اجتماعی در کنار پیامبر(ص) ایستاد. ثروت او، در گزارش‌های اسلامی، به پشتوانه‌ای برای حمایت از پیامبر(ص) و دعوت دین نوپای اسلام تبدیل شد.

به همین دلیل روایت زندگی حضرت خدیجه(س) را نمی‌توان فقط روایت یک ازدواج دانست؛ روایت انتخاب فضیلت، وفاداری در روزهای سخت و تبدیل دارایی و اعتبار اجتماعی به سرمایه‌ای برای یک رسالت بزرگ است.