آیتالله وحید خراسانی به دیدار آیتالله سید مهدی روحانی آمده بودند. در این دیدار، بحث ولایت فقیه مطرح شد.
اخوی، حاجآقا محمدعلی، داماد مرحوم آیت الله روحانی، که راوی این ماجرا هستند، نقل میکردند:
«وقتی من رسیدم، بخش عمدهای از بحث مطرح شده بود. آنچه خودم شنیدم، این بود که مرحوم آیتالله روحانی فرمودند:
از کتاب منهاج مرحوم آیتالله خوئی به دست میآید که ایشان در بحث ولایت فقیه، اگر جلوتر از امام خمینی نباشند، عقبتر از ایشان نیستند. [آیتالله خوئی نیز مانند امام خمینی، قائل به ولایت مطلقه فقیه بودند و دایره اختیارات فقیه را بسیار گسترده میدانستند و محدودیتی برای آن قائل نبودند.]
چراکه آیتالله خوئی برای فقیه در عصر غیبت، اختیار صدور حکم به جهاد ابتدایی را قائل بودند. اساساً معنا ندارد کسی جهاد ابتدایی را جایز بداند، اما به ولایت مطلقه فقیه معتقد نباشد؛ زیرا چگونه ممکن است فقیهی حکم به جنگ با کشوری صادر کند و پس از فتح آن سرزمین، غلبه بر دشمن و تسلط بر منطقه، بگوید: من ولایت ندارم و نمیتوانم اداره و حکومت آن سرزمین را بر عهده بگیرم؟»
پس از آن، آیتالله وحید خراسانی فرمودند:
«ما هم چون دستمان از ادله نقلی کوتاه شد، از طریق دلیل عقلی، ولایت فقیه را اثبات کردیم. طبیعتاً در ادله لُبّی [عقلی] باید به قدر متیقن اکتفا کرد و قدر متیقن در اینجا، اختیار فقیه در امور حسبیه است. "
بااینحال، ایشان در درس عمومی خود، همانند مرحوم آیتالله میرزا جواد آقا تبریزی، فرمودند:
«بالاترین مصداق امور حسبیه در عصر غیبت، حفظ نظام حاکم بر شیعه است.»