دلبستگی بیش از اندازه به دنیا، گاهی انسان را گرفتار مسیری می‌کند که رهایی از آن هر روز دشوارتر می‌شود. امام باقر علیه‌السلام در روایتی زیبا، پیامد حرص به دنیا را به سرنوشت کرم ابریشم تشبیه کرده‌اند؛ موجودی که با تنیدن تار به دور خود، سرانجام راه خروج را بر خویش می‌بندد.

حدیث امام باقر (ع) درباره حرص به دنیا

امام باقر علیه‌السلام می‌فرمایند:

«مَثَلُ الْحَرِیصِ عَلَی الدُّنْیَا مَثَلُ دُودَةِ الْقَزِّ؛ کُلَّمَا ازْدَادَتْ مِنَ الْقَزِّ عَلَی نَفْسِهَا لَفًّا کَانَ أَبْعَدَ لَهَا مِنَ الْخُرُوجِ حَتَّی تَمُوتَ غَمًّا.»

انسان حریص به دنیا، مانند کرم ابریشم است که هرچه بیشتر به دور خود پیله می‌تند، راه خروج برایش دشوارتر می‌شود؛ تا جایی که سرانجام از اندوه و گرفتاری می‌میرد.

پیام اخلاقی حدیث؛ وقتی دنیا به زندان انسان تبدیل می‌شود

این روایت به حقیقتی مهم اشاره دارد: هرچه حرص انسان به مال، ثروت، مقام و لذت‌های دنیوی بیشتر شود، وابستگی او نیز افزایش می‌یابد. در چنین شرایطی، آنچه قرار بود وسیله آسایش و زندگی باشد، ممکن است به عاملی برای نگرانی، اضطراب و اسارت روح تبدیل شود.

امام باقر علیه‌السلام با این تشبیه هشدار می‌دهند که انسان باید مراقب وابستگی‌های خود باشد؛ چراکه گاهی بزرگ‌ترین مانع رهایی، همان چیزی است که با دست خود به دور خویش تنیده است.