عمر، سرمایهای است که حتی یک لحظه از آن قابل بازگشت نیست؛ اما غفلت میتواند همین سرمایه گرانبها را بهسادگی در مسیر گناه و نافرمانی از بین ببرد. علامه حسنزاده آملی(ره) با نقل سخنی از شیخ محمد بهاری(ره)، مراقبه را «کشیک نفس» میداند؛ مراقبتی دائمی که انسان را هوشیار نگه میدارد تا اعضا و جوارحش به سوی معصیت کشیده نشوند و لحظههای ارزشمند زندگی بیهوده از دست نرود.
وقت و عمر انسان از گرانبهاترین سرمایههای اوست و مؤمن باید در هر لحظه ارزش آن را به خاطر داشته باشد. «مراقبه» به این معناست که انسان با هوشیاری، مراقب نفس خود باشد تا مبادا اعضا و جوارحش در مسیری برخلاف رضایت خداوند به کار گرفته شوند. غفلت از این مراقبت میتواند سرمایه ارزشمند عمر را در مسیر تباهی هدر دهد.
علامه حسنزاده آملی(ره) با نقل سخنی از مرحوم شیخ محمد بهاری، مراقبه را به «کشیک نفس کشیدن» تعبیر میکند؛ یعنی انسان پیوسته مراقب نفس خویش باشد تا اعضا و جوارح او را به سوی خلاف و معصیت سوق ندهد.
مرحوم شیخ محمد بهاری(ره)، از شاگردان برجسته علامه قاضی(ره)، درباره معنای مراقبه میفرماید:
وقت و عمر انسان از گرانبهاترین سرمایههای اوست و مؤمن باید در هر لحظه ارزش آن را به خاطر داشته باشد. «مراقبه» به این معناست که انسان با هوشیاری، مراقب نفس خود باشد تا مبادا اعضا و جوارحش در مسیری برخلاف رضایت خداوند به کار گرفته شوند. غفلت از این مراقبت میتواند سرمایه ارزشمند عمر را در مسیر تباهی هدر دهد.
علامه حسنزاده آملی(ره) با نقل سخنی از مرحوم شیخ محمد بهاری، مراقبه را به «کشیک نفس کشیدن» تعبیر میکند؛ یعنی انسان پیوسته مراقب نفس خویش باشد تا اعضا و جوارح او را به سوی خلاف و معصیت سوق ندهد.
مرحوم شیخ محمد بهاری(ره)، از شاگردان برجسته علامه قاضی(ره)، درباره معنای مراقبه میفرماید:
